Κοιτάζοντας δυσάρεστες εικόνες παρασίτων στο Διαδίκτυο και σε περιοδικά, πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι αυτό το πρόβλημα σίγουρα δεν θα τους επηρεάσει. Δεν είναι όμως έτσι, ο καθένας μπορεί να μολυνθεί από παράσιτα! Έχει αποδειχθεί ότι σχεδόν κάθε άνθρωπος γίνεται το «σπίτι» των ελμίνθων και των πρωτόζωων τουλάχιστον μία φορά στη ζωή του.
Πώς τότε; Η λύση στο πρόβλημα είναι η αρμόδια πρόληψη, την οποία θα συζητήσουμε σε αυτό το άρθρο.
Περί παρασίτων σε αριθμούς και γεγονότα
Παρά την ανάπτυξη της σύγχρονης ιατρικής, η πρόληψη της παρασίτωσης παραμένει επίκαιρη σήμερα. Η ανάγκη για προληπτικά μέτρα αποδεικνύεται από τα ακόλουθα στοιχεία και στοιχεία:
- Σύμφωνα με τον ΠΟΥ, περισσότεροι από 4,5 δισεκατομμύρια άνθρωποι παγκοσμίως πάσχουν από παράσιτο. Τα παράσιτα προκαλούν 16 εκατομμύρια θανάτους κάθε χρόνο.
- Στην Ευρώπη, ένας στους τρεις κατοίκους προσβάλλεται από παρασιτική προσβολή.
- Πάνω από το 70% των ανθρώπων στη χώρα μας έχουν μολυνθεί από τοξόπλασμα - παράσιτα που μπορεί να προκαλέσουν απώλεια όρασης και νευρολογικές διαταραχές.
- Κάθε χρόνο τουλάχιστον το 20% των παιδιών που φοιτούν σε εκπαιδευτικά ιδρύματα παθαίνουν ελμινθίαση.
- Ένας άνθρωπος μπορεί να δεχθεί επίθεση από έως και 15 είδη πρωτοζώων και πάνω από 250 διαφορετικά είδη σκουληκιών ταυτόχρονα. Η ελμινθίαση ευθύνεται για το 89% περίπου όλων των παρασιτικών προσβολών.
Τα παράσιτα μπορούν να επηρεάσουν όχι μόνο την πεπτική οδό, αλλά και άλλα ζωτικά όργανα - καρδιά, συκώτι, νεφρά και εγκέφαλο. Μεταναστεύουν μέσω του σώματος και προκαλούν μηχανικές βλάβες σε όργανα και ιστούς, αποφράξεις των χοληφόρων αγωγών και φλεγμονώδεις διεργασίες. Επιπλέον, μπορούν να προκαλέσουν μειωμένη ανοσία, αλλεργικές αντιδράσεις και ογκολογικές αντιδράσεις.
Τι είδη παρασίτωσης υπάρχουν;
Υπάρχουν πολλές παρασιτικές ασθένειες. Τα πιο κοινά από αυτά περιλαμβάνουν:
- Γεωελμινθίαση - Ασθένειες που προκαλούνται από παράσιτα που περνούν έναν από τους κύκλους ζωής τους στο έδαφος. Τα αυγά αυτών των παρασίτων μπορούν να επιβιώσουν στο έδαφος για έως και 7 χρόνια, να επιβιώσουν σε σοβαρούς παγετούς και να παραμείνουν επεμβατικά.
- Zooanthroponoses — Παρασιτική προσβολή που επηρεάζει τόσο τους ανθρώπους όσο και τα ζώα.
- καθαρές ανθρωπόπονες - Ασθένειες χαρακτηριστικές μόνο για τον άνθρωπο.
Οι παρασιτικές λοιμώξεις περιλαμβάνουν επίσης μολυσματικές ασθένειες στις οποίες τα παράσιτα μπορούν να μεταδοθούν από άτομο σε άτομο.
Πώς μπορεί ένα άτομο να μολυνθεί από παράσιτα;
Πηγές παρασιτικών ασθενειών μπορεί να είναι:
- οικιακά είδη στο σπίτι, δημόσιοι χώροι, μεταφορές.
- Τρόφιμα – κακοπλυμένα λαχανικά, φρούτα, ωμό ή υποεπεξεργασμένο κρέας, ψάρια. Η μόλυνση από παράσιτα εμφανίζεται ιδιαίτερα συχνά το καλοκαίρι, όταν εμπλουτίζουμε τη διατροφή μας με βιταμίνες: φρέσκα μούρα, λαχανικά, βότανα. Αυτά τα προϊόντα μπορεί να περιέχουν κόκκους εδάφους και επομένως αυγά παρασίτων.
- Νερό βρύσης, νερό σε ποτάμια, λίμνες. Όταν κολυμπάτε σε μια λίμνη, τα παράσιτα μπορούν να εισέλθουν στο ανθρώπινο σώμα απορροφώντας νερό μέσω του δέρματος και των βλεννογόνων.
- Κατοικίδια. Όλοι οι ιδιοκτήτες ζώων διατρέχουν υψηλό κίνδυνο να μολυνθούν από ζωοανθρωπονόσους.
- Sandboxes για παιδιά. Για παράδειγμα, τα κουτιά άμμου των παιδιών μπορεί να περιέχουν περιττώματα ζώων, πράγμα που σημαίνει ότι υπάρχει πιθανότητα μόλυνσης από έλμινθους.
Μια κοινή αιτία μιας παρασιτικής μόλυνσης είναι η κακή προσωπική υγιεινή. Η μόλυνση μπορεί να συμβεί εάν δεν πλένετε τα χέρια σας μετά από επίσκεψη σε δημόσιους χώρους, χρήση της τουαλέτας, χειρισμό χρημάτων, εργασία στον κήπο, προετοιμασία ψαριών, κρέατος ή σαλατών.
Υπάρχουν πολλά επαγγέλματα στα οποία οι άνθρωποι διατρέχουν υψηλό κίνδυνο να μολυνθούν από παράσιτα λόγω της φύσης της εργασίας τους. Αυτοί οι ειδικοί περιλαμβάνουν υδραυλικούς, εργαζόμενους σε κτηνοτροφικές εκμεταλλεύσεις, αγροκτήματα, τη βιομηχανία τροφίμων και καθαριστές επιφανειών.
Υπάρχουν και παράσιτα που μεταδίδονται από έντομα. Για παράδειγμα, μύγες, κουνούπια.
Αρχές πρόληψης παρασίτων σε κοινωνικό επίπεδο
Στη χώρα μας καταγράφονται ετησίως περίπου 1 εκατομμύριο ασθενείς με παρασιτικά νοσήματα. Από αυτή την άποψη, έχουν αναπτυχθεί προληπτικά μέτρα για την πρόληψη της εξάπλωσης της παρασίτωσης. Οι βασικές αρχές πρόληψης περιλαμβάνουν:
- Έγκαιρη αναγνώριση και θεραπεία ασθενών με παράσιτο. Ένα άτομο που θεραπεύεται έγκαιρα δεν αποτελεί κίνδυνο για τους άλλους.
- Έγκαιρη καταστροφή παθογόνων παρασιτικών προσβολών με μεθόδους απολύμανσης και απεντόμωσης. Αυτό περιλαμβάνει την απολύμανση των λυμάτων, των τροφίμων και την επεξεργασία των δημόσιων χώρων από έντομα. Για παράδειγμα, η θεραπεία περιοχών ανάπαυσης κουνουπιών μπορεί να αποτρέψει ασθένειες όπως η διροφιλαρίαση.
- Προστασία του περιβάλλοντος από μόλυνση από υποστρώματα που περιέχουν παράσιτα. Πρόκειται καταρχήν για την έγκαιρη απολύμανση των βόθρων και την αποτροπή χρήσης νωπών ζωικών περιττωμάτων ως λιπάσματος στη γεωργία. Αυτές οι απαιτήσεις είναι θεμελιωμένες στη νομοθεσία και απαιτούν αυστηρή εφαρμογή.
- Πρόληψη της προσβολής από παράσιτα με φάρμακα χημειοθεραπείας. Για παράδειγμα, εάν ταξιδεύετε σε τροπικές περιοχές ή μέρη όπου η ελονοσία είναι ενδημική, είναι απαραίτητη η λήψη φαρμάκων κατά της ελονοσίας. Τέτοια κεφάλαια εμποδίζουν την ανάπτυξη ελονοσίας ακόμη και σε περίπτωση πιθανής μόλυνσης. Το ίδιο ισχύει και για τις επαγγελματικές ομάδες του πληθυσμού. Σε ορισμένες χρονικές στιγμές, η χημειοπροφύλαξη έναντι της παρασιτικής προσβολής συνιστάται για εργαζόμενους σε κτηνοτροφικές και γεωργικές εργασίες.
- Ανοσοπροφύλαξη ή ανοσοποίηση του πληθυσμού σε περιοχές όπου εμφανίζεται παρασιτική προσβολή. Αυτό το μέτρο αφορά περισσότερο την πρόληψη των λοιμώξεων από πρωτόζωα παρά την ελμινθίαση.
- Βελτίωση της γενικής κουλτούρας υγιεινής του πληθυσμού.
Προσωπικά μέτρα πρόληψης παρασίτων
Δεν υπάρχει θαυματουργή θεραπεία που να μπορεί να προστατεύσει ένα άτομο από όλες τις παρασιτικές προσβολές. Η πρόληψη της μόλυνσης από παράσιτο είναι ποικίλη και περιλαμβάνει πολλές πτυχές. Τα προληπτικά μέτρα εξαρτώνται από τον τύπο του παρασίτου, τον κύκλο ανάπτυξής του και τον τρόπο με τον οποίο εισέρχεται στον ανθρώπινο οργανισμό.
Ωστόσο, μπορούμε να επισημάνουμε βασικούς κανόνες που μπορούν να μειώσουν τον κίνδυνο ανάπτυξης παρασίτωσης:
- προσωπική υγιεινή: σχολαστικό πλύσιμο των χεριών μετά την επίσκεψη σε δημόσιους χώρους, επαφή με κατοικίδια ζώα, πριν από το φαγητό.
- τακτικός υγρός καθαρισμός του διαμερίσματος με απολυμαντικά.
- τακτικό βράσιμο κλινοσκεπασμάτων και εσωρούχων.
- Αγορά προϊόντων κρέατος από εξουσιοδοτημένους χώρους διαπραγμάτευσης.
- επαρκής θερμική επεξεργασία κρέατος και ψαριού, η οποία θα πρέπει να διαρκεί τουλάχιστον 30 λεπτά. Ένας άλλος αποτελεσματικός τρόπος για την καταπολέμηση των παρασίτων είναι η προκαταψύξη ψαριών και κρέατος.
- Πλένετε καλά τα λαχανικά, τα φρούτα και τα βότανα και τα επεξεργάζεστε με βραστό νερό.
- πόσιμο εμφιαλωμένο και βρασμένο νερό?
- προστατεύστε τα τρόφιμα από έντομα.
- τακτικός έλεγχος για παράσιτα.
Φυτά που προστατεύουν από την παρασίτωση
Ένα αποτελεσματικό μέτρο πρόληψης της μόλυνσης από έλμινθους και πρωτόζωα είναι ο εμπλουτισμός της διατροφής με φυτά και μπαχαρικά με αντιπαρασιτική δράση. Σήμερα, περισσότερα από 50 είδη φυτών είναι γνωστά που έχουν επιβλαβή επίδραση στα παράσιτα:
- ρίζες καλαμιού. Το φυτό είναι σε θέση να μολύνει το νευρικό σύστημα των παρασίτων και να τα διώχνει από ιστούς και όργανα.
- Ρίζες Marshmallow. Δρα σε παράσιτα που ζουν στο αίμα και στους μυϊκούς ιστούς.
- Φύλλα και μίσχοι βασιλικού. Η αντιπαρασιτική δράση του βασιλικού είναι παρόμοια με αυτή του marshmallow.
- Μούρα, μίσχοι, φύλλα, ρίζες βατόμουρου. Το φυτό είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικό κατά των παρασίτων που επιτίθενται στο συκώτι.
- Σκελίδα σκόρδο. Η αποτελεσματικότητα του γαρίφαλου κατά των παρασίτων είναι γνωστή από την αρχαιότητα. Τα γαρίφαλα είναι καταστροφικά για τα επίπεδα σκουλήκια, την ταινία, τα στρογγυλά σκουλήκια και τα πρωτόζωα. Επιπλέον, είναι αποτελεσματικό κατά των βακτηρίων και των ιών.
- Ρόδι. Όχι μόνο τα φρούτα του ροδιού, αλλά και η φλούδα έχουν αντιπαρασιτική δράση. Οι φλούδες ροδιού μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την παρασκευή τσαγιού.
- Ρίζες, άνθη ελεκαμπάνης. Σκοτώνουν τα παράσιτα που επηρεάζουν την πεπτική οδό και το νευρικό σύστημα. Επιπλέον, το φυτό αφαιρεί τις τοξίνες από το σώμα.
- το εναέριο μέρος της ρίγανης που χρησιμοποιείται για την παρασκευή τσαγιού. Το φυτό έχει επιβλαβή επίδραση στα πρωτόζωα, τους μύκητες και τους ευκαιριακούς μικροοργανισμούς.
- Βαλσαμόχορτο. Καταπολεμά ενεργά τα παράσιτα του αυλού που ζουν στον διάμεσο χώρο του παχέος εντέρου.
- Ρίζες τζίντζερ. Μπορεί να διώξει τα παράσιτα από την αναπνευστική και γαστρεντερική οδό. Το φυτό δεν έχει μόνο αντιπαρασιτικές, αλλά και αντιφλεγμονώδεις, ανοσοτροποποιητικές ιδιότητες.
- Καρποί, σπόροι, άνθη βιβούρνου. Το φυτό διώχνει τα παράσιτα από τη βρογχοπνευμονική οδό, το ουρογεννητικό και το γαστρεντερικό σύστημα. Επιπλέον, έχει αντιφλεγμονώδες αποτέλεσμα.
- Σπόροι κάρδαμου. Έχουν ισχυρή επίδραση στα προνυμφικά στάδια των παρασίτων και των πρωτόζωων και έχουν αντιμυκητιακή δράση.
- Οι σπόροι κόλιανδρου (κόλιανδρος) είναι ένα κοινό φυτό που χρησιμοποιείται συχνά σε σαλάτες. Καλό για την απώθηση των εντερικών παρασίτων.
- Κανέλα. Δεν χάνει τις αντιπαρασιτικές ιδιότητες ακόμη και μετά από θερμική επεξεργασία.
- Τσουκνίδα. Αποτελεσματικό κατά των παρασίτων που επηρεάζουν το δέρμα, τα έντερα και τα αναπνευστικά όργανα.
- Θυμίαμα. Έχει ιδιαίτερα επιβλαβή επίδραση στα παράσιτα του αναπνευστικού και του νευρικού συστήματος.
- Ρίζες, φύλλα, μίσχοι κολλιτσίδας. Βοηθά στην εξάλειψη των παρασίτων στο βρογχοπνευμονικό δέντρο και στο λεμφικό σύστημα.
Το κάρδαμο, το κόκκινο πιπέρι, το σουσάμι, η μηδική, τα σμέουρα, ο άρκευθος, η σημύδα, η μέντα, η αψιθιά, η πικραλίδα, ο μαϊντανός, το τάνσυ, το χαμομήλι, το ραβέντι, τα φύλλα καρυδιάς, ο μάραθος και το σκόρδο έχουν επίσης βλαβερή επίδραση στα παράσιτα.
Φυτά με αντιπαρασιτικές ιδιότητες πρέπει να χρησιμοποιούνται μόνο σε προφυλακτικές δόσεις. Για παράδειγμα, τα φυτά όπως το υπερικό, το yarrow και το tansy είναι δηλητηριώδη σε μεγάλες ποσότητες και η υπερβολική δόση είναι επικίνδυνη. Εάν δεν είστε σίγουροι για την ασφάλεια μιας συγκεκριμένης εγκατάστασης, φροντίστε να συμβουλευτείτε έναν ειδικό.
Ανεξάρτητα, αξίζει να δούμε τις επιπτώσεις του σκόρδου. Μεταξύ των λαϊκών θεραπειών για τα παράσιτα, οι κλύσματα σκόρδου καταλαμβάνουν μία από τις πρώτες θέσεις. Ωστόσο, στην πραγματικότητα, αυτή η μέθοδος είναι αναποτελεσματική και πολύ επικίνδυνη. Τα περισσότερα παράσιτα ζουν στο λεπτό έντερο, το οποίο δεν επηρεάζεται από τον κλύσμα. Μια πιθανή επιπλοκή μετά από κλύσμα σκόρδου είναι το έγκαυμα του εντερικού βλεννογόνου.